عزیز دلم مرا به سوی خود بخوان، در برم بگیر، اعتمادت را از دست نده، روزها مرا به پس و پیش میرانند. تو باید بدانی که توسط من هرگز به شادمانی کامل دست نخواهی یافت و تنها، حداکثر رنج کاملی که میشود طلب

Last tango in Paris

1972

Marlon Brando

درباره ي

انسان تنها

عشق

زن

خيانت

جنون

گفت : ارزش انسان به ماده و معنا نيست

گفت : پس ارزش انسان به چيست

گفت : به ميزان خروج از ذات انسانيش

نجاتدهنده در گور خفته است
و خاک، خاک پذیرنده
اشارتیست به آرامش

چشای همیشه گریون آخه شستن نداره

.

.

.

شوره بسته اند

و دست محبتت نیست دیگر

که پاکم کند از اشک و شوره و گناه

می سوزم

و نمی دانم تب است

یا دلِ تنگِ سینه ی گشاده

الم نشرح ...

من می خندم

و اشک تازه می شود

نه روي برگهاي پاييز قدم زده ام

نه زير باران زمستان

نه بر آن قبر فرونشسته در خود گذشتم

و نه دختر كفن پيچ داخل آن را مي شناسم

هر روز سر مزارت مي نشينم

و دفعه ي بعد باز هم گم مي شوم

اسم ها عكس ها تاريخ ها ، يك مرگ به ازاء يك ميلاد

و يك سنگ به ازاء يك انسان

فرياد زدم آنقدر كه از دهانم خون مي پاشيد

فرياد زدم

تا بر ردپايت آب نريزند

و سالها بعد

كسي مرا نمي شناخت

و آخرين مرده ي گورستان متروكي بودم

كه بايد

ويران مي شد

خارج از وزن، سبک، وحشی به ته خط رسیدن و ریدن به تمام اونچه گفتن و گفتی با چشای خیس خندیدن مثل یک آلتم پس از انزال تو دیالوگ با یه گله ی خوشحال مث یه خواب بد تو ذهن یک سگ پیر که تمام عمرو شاشیده رو دی